در روزهای وداع و تشییع پیکر مطهر رهبر شهید، برافراشته شدن پرچمهای سرخ در دستان مردم بار دیگر به یکی از پررنگترین نمادهای مطالبه انتقام و خونخواهی تبدیل شدند.
به گزارش عاشورا نیوز به نقل از مهر، ویدیویی منتشر شده از شبهای وداع مردم با رهبر شهید در مصلی، در سیزدهم و چهاردهم تیرماه، که گزارشگر از نوجوانان ۱۲ یا ۱۳ ساله میپرسه «با ترامپ و نتانیاهوی که آقاجان رو شهید کردن باید چیکار کنیم؟» یکیشون میگه مهمتریناش «انتقامه»، یکی دیگه میگه باید بکشیمشون، یکی دیگه از بچهها میگه باید آتیششون بزنیم. بعد ازشون این سوال رو میپرسه که «اگه از شما دنگ بخوایم بگیریم برای انتقام شما چی میدید؟» و اونها جواب میدن طلا چون سکه چندتایی پسانداز کرده، یکی میگه پلیاستیشنی که به گفته خودش کلی برای خریدش زحمت کشیده، یکی دیگه میگه تبلت، یکی دیگه میگه همه بازی فکریهامو میفروشم تا انتقام آقا گرفته بشه، یکی هم میگه اسباببازیامو که شامل لودر، ماشین شارژی، کامیون و چیزهای دیگه است میفروشم تا بتونیم انتقام آقا رو بگیریم، یکی هم میخواد ساعت هوشمندش رو بفروشه تا در خونخواهی آقا شریک باشه و میگن که برای این قضیه یعنی انتقام هر چی هم بدن کمه.
از نخستین روزهای برگزاری مراسم وداع با پیکر مطهر حضرت آقا در مصلای تهران تا تشییعهای گسترده در تهران، قم، مشهد و تشییع نمادین در دیگر شهرهای ایران و سپس نجف اشرف و کربلای معلی، یک نماد و اتفاق بیش از هر چیز دیگری در میان جمعیت خودنمایی میکرد؛ پرچمهای سرخی که بر آن عبارت «یالثارات خامنهای» نقش بسته بود. این پرچمها محدود به یک نقطه در دریایی از مردم نمیشد، بلکه در بخشهای مختلف مراسم و در دستان زنان و مردان حاضر دیده میشد و به یکی از تصاویر تکرارشونده و مهم این روزها تبدیل شده بود.
در نجف و کربلا نیز مراسم تشییع رهبر شهید با حضور زائران و جمعیتهای بزرگ عراقیها برگزار شد که پرچمهای سرخ و شعارهای مطالبهگرانه عراقیها تو تشییع (حارب حارب، دم ما یبرد) بجنگ بجنگ، خونسرد نمیشه؛ هم بسیار شنیده میشد؛ که این نشانهای از امتداد احساسات جمعی بود که فراتر از مرزهای ایران هم شاهد بودیم.
وجود این پرچمها در کنار شعارها، دستنوشتهها و پلاکاردهای مردمی با مضمون «kill trump» نشان میداد که مردم حاضر در مراسم تلاش دارند علاوه بر ابراز سوگواری برای رهبر شهید انقلاب مطالبه خونخواهی ایشان از مقامات و مسئولان دولتی هم داشته باشند. به همین دلیل، پرچمهای سرخ «یالثارات خامنهای» در فضای تشییع به یکی از شاخصترین نمادهای مطالبهگری جمعی و یکی از تصاویر ماندگار در این روزها تبدیل شد.
اگر به بررسی پرچمهای سرخ خونخواهی در دست مردم بپردازیم این پرچمها همیشه شعور و هویت تاریخی یک ملت را نشان میدادند و نشان میدهد. آنچه میان جمعیت به اهتزاز درمیآید، صرفاً رنگ و نقش برای ظواهر نیست، بلکه روایت سالها رنج، ایستادگی، امید و آرمانهایی است که نسلهای مختلف آن را به دوش کشیدهاند. به همین دلیل، برخی پرچمها در بزنگاههای تاریخ، از یک نماد معمولی به اصلیترین مطالبه در جامعه تبدیل میشوند و به زبانی مشترک برای بیان احساسات و باورهای جمعی؛ زبان این پرچمها پیش از کلمات، دیده میشود و پیش از شعارها، معنا میآفریند.
البته این را نباید نادیده گرفت که در فرهنگ ایرانی نیز پرچم همواره جایگاهی فراتر از یک علامت یا ابزار شناسایی داشته است. از درفشهای اسطورهای که در روایتهای حماسی، نشانه هویت و مقاومت بودند تا بیرقهایی که در آیینهای مذهبی، مناسبتهای اجتماعی و لحظههای سرنوشتساز تاریخ به حرکت درآمدهاند، همواره پرچم حامل پیامهای مهم تاریخی بودند. در حافظه تاریخی ایرانیان، برافراشته شدن یک پرچم؛ اعلام وفاداری به یک آرمان، ایستادن بر سر یک باور و روایت کردن هویتی است که در گذر قرنها شکل گرفته و نسل به نسل منتقل شده است.
حالا در این میان پرچم سرخ جایگاهی ویژهتری دارد. این رنگ در بسیاری از فرهنگها نشانه فداکاری، جانفشانی و مقاومت است، اما در سنت شیعی معنایی عمیقتر پیدا میکند. سرخی، یادآور خون مظلومی است که بر زمین ریخته اما فراموش نشده است؛ نشانه زخمی که هنوز در یاد و خاطره مردم زنده است و مطالبه عدالت را با خود حمل میکند. از همین رو، پرچم سرخ در فرهنگ عاشورایی نمادی از استمرار یک پیام است؛ پیامی که خونخواهی را نه صرفاً انتقام از گذشته، بلکه تداوم مطالبه عدالت، مقابله با ظلم و بازگرداندن حق به صاحبان آن معنا میکند. به همین دلیل است که این نماد، در هر دورهای که جامعه خود را در برابر ظلم و بیعدالتی میبیند، بار دیگر جان میگیرد و به یکی از رساترین زبانهای حافظه تاریخی و هویت جمعی تبدیل میشود.
اگر به بررسی پرچمهای سرخ خونخواهی در دست مردمانمان بپردازیم این پرچمها همیشه شعور و هویت تاریخی یک ملت را نشان میدهد. آنچه بر فراز جمعیت به اهتزاز درمیآید، صرفاً رنگ و نقش نیست، بلکه روایت سالها رنج، ایستادگی، امید و آرمانهایی است که نسلهای مختلف آن را به دوش کشیدهاند. به همین دلیل، برخی پرچمها در بزنگاههای تاریخ، از یک نماد معمولی به اصلیترین مطالبه در جامعه تبدیل میشوند و به زبانی مشترک برای بیان احساسات و باورهای جمعی؛ زبانی که پیش از کلمات، دیده میشود و پیش از شعارها، معنا میآفریند.
در فرهنگ ایرانی نیز پرچم همواره جایگاهی فراتر از یک علامت یا ابزار شناسایی داشته است. از درفشهای اسطورهای که در روایتهای حماسی، نشانه هویت و مقاومت بودند تا بیرقهایی که در آیینهای مذهبی، مناسبتهای اجتماعی و لحظههای سرنوشتساز تاریخ به حرکت درآمدهاند، همواره پرچم حامل پیامی فراتر از ظاهر خود بوده است. در حافظه تاریخی ایرانیان، برافراشته شدن یک پرچم؛ اعلام وفاداری به یک آرمان، ایستادن بر سر یک باور و روایت کردن هویتی است که در گذر قرنها شکل گرفته و نسل به نسل منتقل شده است. راز ماندگاری پرچم سرخ نیز در همین است؛ اینکه معنای آن در واقعه تاریخی متوقف نمانده و همواره نشانه زنده بودن یک مطالبه بوده است.
در میان رنگها نیز، رنگ سرخ جایگاهی ویژه دارد. این رنگ در بسیاری از فرهنگها نشانه فداکاری، جانفشانی و مقاومت است، اما در سنت شیعی معنایی عمیقتر پیدا میکند. سرخی، یادآور خون مظلومی است که بر زمین ریخته اما فراموش نشده است؛ نشانه زخمی که هنوز در یاد و خاطره مردم زنده است و مطالبه عدالت را با خود حمل میکند. از همین رو، پرچم سرخ در فرهنگ عاشورایی نمادی از استمرار یک پیام است؛ پیامی که خونخواهی را نه صرفاً انتقام از گذشته، بلکه تداوم مطالبه عدالت، مقابله با ظلم و بازگرداندن حق به صاحبان آن معنا میکند. به همین دلیل است که این نماد، در هر دورهای که جامعه خود را در برابر ظلم و بیعدالتی میبیند، بار دیگر جان میگیرد و به یکی از رساترین زبانهای حافظه تاریخی و هویت جمعی تبدیل میشود.
در این چارچوب، مطالبه خونخواهی رهبر شهید، از سوی مردم امتداد همان خواست عدالتخواهی است؛ مطالبهای که در آیین وداع و تشییع، با در دست داشتن پرچمهای سرخ، به شکلی آشکار خود را نشان داد.
پرچمهای سرخ خونخواهی نیز بهصورت خودجوش در میان جمعیت میلیونی مردم به نماد این مطالبه تبدیل شد؛ مطالبهای صریح و بیواسطه «انتقام» از جلادان و کودککشان جهان. البته دیدیم که در این میان فراخوانی وجود نداشت و همچنین رسانهای مردم را تشویق به حمل این پرچمها نکرده بود، اما در سراسر ایران و حتی عراق، مردم با در دست داشتن پرچمهای سرخ و حتی بستن مچبندهای سرخ، خواست خونخواهی خود را به نمایش گذاشتند؛ و این تنها یک پیام روشن به مسئولان است: «انتقام» یادتان نرود و غلاف دشنه بینداز که فصل خونخواهی است.
ارسال نظر